La première chose qui saute aux yeux en découvrant les œuvres de Johan Nieuwborg c’est le côté ludique de ses créations.
Ses œuvres sont reconnaissables au premier regard tant la ligne, la forme et l’ensemble ressortent du domaine de l’originalité.

Vous avez dit sculpture ?

Elles ne naissent pas seulement de la passion (commune à tous les artistes authentiques) mais sont le résultat d’un savoir-faire, d’une précision dans le travail qui résultent en un assemblage si parfait que la sculpture ne fait qu’un seul corps.

Si on observe une pièce de Nieuwborg on notera immédiatement l’occupation de l’espace qui semble se plier au volume sculpté pour lui donner de l’importance.
Il y a là comme une deuxième signature du créateur, une « marque » qui situe son œuvre et la rend accessible de manière immédiate.
L’ensemble souligne les différents paramètres du « métier » qu’il a intègrés de manière magistrale dans ses réalisation, le tout rehaussé d’une fantaisie débridée mais qui sonne juste.
La force et la dynamique de chaque pièce ressort d’une créativité très riche dont il alimente chacun de ses objets et qui souligne un élan spontané renaissant à chaque coup pour défnir la ligne générale de son travail.

Voilà pourquoi on distingue et on retient immédiatement les caractéristiques d’un
« Nieuwborg » qui est en fait le travail d’un autodidacte jamais satisfait de lui-même, toujours en recherche de perfection et cela, pour une seule raison :
il est un artiste-né, un sculpteur au métier exigeant qui n’a pas fini
de nous étonner.

Traduction-trahison
Anita nardon

Als we het werk van Johan Nieuwborg (Diest, 1970) van naderbij beschouwen, zien we meteen met welk een speelsheid en ongebondenheid hij te werk gaat.
Een echte Nieuwborg herken je meteen aan zijn typische karakteristieken.

Zijn sculpturen demontreren niet alleen een toegewijde passie maar ook een uiterst precieze nauwkeurigheid waarmee de verschillende delen tot een evenwichtige compositie zijn geassembleerd.
De beeldhouwwerken zijn duidelijk figuratief van aard, maar in hun uitbeelding ongebonden aan de realiteit zoals wij deze ervaren.
Het volledig beschouwen van een Nieuwborg in al zijn opzichten en gedetailleerdheid vraagt dan ook tijd aan aandacht, daar Johan opzettelijk ruimte laat voor de fantasie van de toeschouwer.

Evenmin is er een duidelijke verwantschap zichtbaar met reeds gekende stijlen en manieren van beeldhouwen.
Dit is echter geen toeval.
Hoewel de Kunst en haar geschiedenis hem helemaal niet ongekend is, is Johan er desalniettemin in geslaagd een persoonlijke handtekening in zijn werk achter te laten. Hij is als het ware ontsnapt aan de talrijke normen die de kunstgeschiedenis ons oplegt. Dit is niet alleen zichtbaar in zijn vormen spel, maar is tevens onverduidelijk merkbaar in de vernieuwende werkmethodes die Johan hanteert bij het in beeld zetten van zijn persoonlijke fantasie.
Johan blaast zijn metalen sculpturen als ware ze van glas.
Onder meer middels deze techniek krijgt zijn werk de typische structuur en spontaniteit dat het zo eigen maakt.
Deze techniek is voortgekomen uit Johans persoonlijke creativiteit, en is dan ook uniek.

Mettertijd heeft Johan zijn stijl en techniek geperfectioneerd, en is hij op een auto didactische wijze uitgegroeid tot wat hij nu is: een geboren kunstenaar, geêvolueerd tot een volleerd beeldhouwer.